Column

Ik durf hier wel te stellen dat élke FNS-patiënt minstens 1 keer tegen de ‘muur van ongeloof’ is aangelopen. De blik in de ogen van een zorgverlener die zegt: ‘wie denk jij dat je bent om als patiënt MIJ te vertellen wat FNS is??’ Mijn eerste keer was tijdens eenMeer lezen over “Zorgstandaard FNS: het bewijs dat ik besta!”

Sinds mijn FNS sta ik weer in uitstekend contact met mijn innerlijke peuter die stampvoetend ‘selluf doen!’ schreeuwt. En ook stemmen wil ik ‘selluf doen!’

Over mij praten ze alsof ik niet meer nodig heb dan een activerende schop onder mijn helemaal niet zo zieke kont. Alsof het mij simpelweg ontbreekt aan intrinsieke motivatie.

Er is een algehele consensus dat ontspanning goed is voor een mens. En dat is de valkuil. Algemene gezondheidsideeën kun je niet 1 op 1 vertalen naar FNS.

Toen ik nog een ‘loper’ was zag ik ook niet hoe ontoegankelijk de wereld is als je een ‘roller’ bent. Ik zag oneindig veel op- en afritjes bij stoepen, ik zag liften en oprijplaten. Ik zag een toegankelijke wereld. Tot ik anderhalf jaar geleden een ‘roller’ werd. En wat bleek? Het is een farce. Het is nep. Uiterlijk vertoon zonder gebruiksmogelijkheden.

Quality-time. Er is geen goede Nederlandse vertaling die ‘lekker bekt’, maar de meeste mensen kennen het begrip. Het samen doorbrengen van kwalitatief goede tijd. Het maken van herinneringen. Als je kinderen hebt gaat dit vaak over de vakanties, het toejuichen tijdens sportwedstrijden, de ouder-dagen bij scouting. Maar ook het favorieteMeer lezen over “Kwanti-tijd”

We leven in een wereld waar een ‘maar’ verplicht is. Je mag niet zeggen hoe klote je leven met FNS is en dan eindigen met een punt. Nee, er moet een ‘maar’ achter die de wereld laat zien hoe sterk en dapper en moedig je bent.